دعای خیر پولس برای قرنتیان (۱)

دعای خیر یک اصطلاح الهیاتی است که برای توصیف یک درخواست کوتاه برای کمک الهی، برکت و هدایت استفاده می‌شود. به طور سنتی در پایان یک جلسه مسیحی یا «خدمت» قبل از رفتن مردم خوانده می‌شود. در عهد جدید چندین دعای خیر وجود دارد؛ اینها معمولاً در اواخر یک رساله یا در پایان بخشی از یک رساله اتفاق می‌افتند (رومیان ۱۵:۱۳؛ غلاطیان ۶:۱۸؛ افسسیان ۶:۲۳-۲۴؛ اول تسالونیکیان ۵:۲۳-۲۴؛ عبرانیان ۱۳:۲۰-۲۱؛ و بسیاری دیگر). دعاهای خیر حتی در عهد عتیق نیز یافت می‌شوند. معروف‌ترین آنها در اعداد ۶:۲۴-۲۶ یافت می‌شود. در واقع، این شاید «معروف‌ترین» دعای خیر در تمام کتاب مقدس باشد که هم یهودیان و هم مسیحیان آن را دوست دارند.

آیه امروز ما در پایان نامه پولس به مسیحیان قرنتس یافت می‌شود—این یک دعای خیر فوق‌العاده است. هرگز از هیچ قسمتی از کتاب مقدس، هر چقدر هم که آن را بی‌اهمیت فرض کنید، نگذرید! دعاهای خیر کتاب مقدسی صرفاً فرمول‌های مذهبی و الهیاتی نیستند، بلکه غنی و پر از مکاشفه عمیق مسیحی هستند.

پولس عمیقاً نگران وضعیت کلیسای قرنتس بود. آنها هیچ موهبتی کم نداشتند، اما وضعیت اخلاقی آنها اسفناک بود. پولس را عمیقاً غمگین می‌کرد که مجبور بود به شکلی که در رساله اول خود نوشت، به آنها بنویسد، اما توبه رخ داده بود. بنابراین، در نامه دوم خود، قلب خود را در سیلاب احساسات شکرگزارانه باز می‌کند و با این دعای خیر به پایان می‌رساند. آیا نمی‌توانیم از این درس بگیریم؟ وقتی در یک کلیسای محلی شکستی رخ داده است، یا وقتی برادران ما گناه می‌کنند، آیا خوشحالیم که «فقط از شر آنها خلاص شویم»؟ یا از هر نشانه توبه شاد می‌شویم؟ ظاهراً پولس چنین بود؛ دعای خیر او یک آرزوی قلبی برای آنها بود. باشد که این نگرش نیز از آن ما باشد!