تشویق روحانی از داوود (۱)

افکار داوود درباره خدا در توصیف آنها زنده است. هیچ چیز برای داوود محکم‌تر یا قابل اعتمادتر از خدایش نبود. خدا یکی از صخره‌های متعدد نیست، یا در لیست پنج دفاع برتر او قرار ندارد. داوود می‌توانست بگوید: «تنها او صخره من است» و «او دفاع من است.» اغلب ما به خدا تکیه می‌کنیم، اما فقط برای برخی چیزها؛ در موقعیت‌های خاصی به خدا روی می‌آوریم، اما نه در همه آنها. اگر حتی ذره‌ای از اعتماد ما به چیزی یا کسی غیر از خدا باشد، نمی‌توان به درستی و با ایمان گفت: «من تکان نخواهم خورد.» تنها کسی که واقعاً قابل اعتماد است، خداست.

داوود تنها کسی نبود که وقتی سؤالاتی داشت به خدا اعتماد می‌کرد. یحیی تعمیددهنده افتخار ویژه‌ای برای آماده کردن راه خداوند دریافت کرد و این کار را با شور و ایمان انجام داد، با این حال وقتی زندانی شد، حتی او نیز نیاز داشت تا با فرستادن شاگردان به سوی خداوند عیسی برای پرسیدن سؤالاتی از او، برخی شک‌ها را از بین ببرد (متی ۱۱:۳). پس از پاسخ به سؤالات یحیی، عیسی شروع به گفتن به جمعیت درباره یحیی کرد: «برای دیدن چه چیزی به بیابان رفتید؟ نی‌ای که باد آن را تکان می‌دهد؟» (متی ۱۱:۷).

این خادم خدا به خاطر استوار بودن و محکم ایستادن شهرت داشت، اما خوشبختانه اعتماد او به خودش نبود، بلکه به خدایی بود که خدمت می‌کرد؛ بنابراین وقتی سؤالاتی پیش آمد، او نیز به درون خود نگاه نکرد بلکه برای یافتن پاسخ‌ها به پسر خدا روی آورد.

مطمئناً، خدا با گذشت زمان قابل اعتمادتر نمی‌شود—او همان می‌ماند—اما اعتماد ما به او با یادگیری بیشتر درباره اینکه او کیست و راه‌های پرفیض او رشد می‌کند.

«خداوند را همیشه پیش روی خود نهاده‌ام؛ چون او در دست راست من است، تکان نخواهم خورد» (مزمور ۱۶:۸).